Arquivo aberto UNIGE

O artigo presenta o modelo da formulación de casos para a avaliación psicolóxica do neno e do adolescente. A formulación de casos desenvolveuse en resposta ao diagnóstico psiquiátrico que se pode ver como un enfoque reduccionista do funcionamento psíquico. En Europa, moitos psicólogos clínicos adoptaron este modelo, que foi inicialmente desenvolvido por psicoterapeutas de orientación cognitivo-comportamental e adaptárono á súa respectiva práctica. Este modelo, agora ben ancorado na práctica clínica diaria, é desenvolver diferentes aspectos teóricos que incorporan os resultados da investigación científica para promover a comprensión dun caso clínico. Este modelo forma parte dun enfoque centrado a proba e nunha práctica reflexiva da clínica. O obxectivo da formulación de casos é desenvolver suposicións e propoñer tratamentos adecuados. Non obstante, a familia está integrada no proceso de discusión e toma de decisións, que fortalece a alianza terapéutica. Este artigo presenta as tres correntes teóricas máis utilizadas en caso de formulación: enfoques cognitivos-comportamentais, psicodinámicos e sistémicos. O uso dunha mesma viñeta mostrará a relevancia do modelo e da complementariedade dos diferentes enfoques clínicos.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *