EN FR Caracterización estrutural e bioquímica das enzimas implicadas en ácido cloroxénico Biosíntese Estrutural e caracterización bioquímica das enzimas implicadas na biosíntese de ácidos cloroxénicos

Resumo: os ácidos cloroxénicos (CGAs) representan unha familia de ésteres formada por un derivado do ácido cinmográfico combinado con ácido quinico ou ácido shikimic. Estes metabólicos secundarios producidos por fenilpropanoides están moi estendidos nas plantas terrestres e son unha importante fonte de antioxidantes alimentarios. Hydroxycinamoy-Co Ésters son os precursores de CGCs e outros compostos fenólicos como as ligninas. Estes intermediarios activados sintetízanse a partir dun ácido hidroxicinnámico e coenzima A por 4-coumarate coa Ligase (4cl) pertencente á superfamilia das enzimas adenilados. Nicotiana Tabacum 4cl2 foi usado para a produción de ésteres ea súa estrutura foi resolta por reemplazo molecular. Dous xenes Codificación para HydroxycinNamoy-CoA Shikimate / Quinin Hydroxylyltransferases en Coffea Canephora foron clonados. CCHCT e CCHQT, que pertencen á superfamilia de aciltransferases dependentes de co-co-co-dependente, foron sobreexpresadas en E. coli e purificada á homoxeneidade. A análise de difracción de raios X CCHCT permitiu determinar a súa estrutura por reemplazo molecular. Un modelo foi derivado por homología de secuencia para CCHQT para proporcionar determinantes de preferencia por ácido quinico ou ácido shikimic. A modelización molecular realizouse para identificar os residuos potencialmente implicados nas interaccións de substrato enzimática. A análise de cromatografía líquida de alto rendemento das reaccións enzimáticas demostrou que estas enzimas son capaces de sintetizar o ácido de 5-O-caffeooylaquinic, pero tamén o diéster de 3,5-O-Dicedoylínico, que é un composto de gran café. Madrening. A produción de variantes por mutaxénesis dirixida permitiu a identificación de grandes residuos por catálise de reaccións mono e diaclativos. O enfoque combinado da bioloxía e a enzimoloxía estrutural é particularmente útil para comprender mellor o papel de HCT e HQT.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *